Ga de Bronto vegen!
taalschappij
de zin als boeksteun van de samenlezing
den beginne was zinloos & zinledig
zelfs een on-zin gaf geen teken van lezen
plots klonken klinkerklanken, leken tekens
letterlijk tot woorden geboren wezenswat is de zin van het lezen anders dan
verhaal halen in de taalschappij?tot bezinning komen in zinsverband?
zinspelend op de zinnen die zinnen strelen?nu heeft lezen in wezen geen zin meer
nodig als de zin door zijn is genezen
Portret van slapend kind
in Openlicht-museum NDSM
licht een kind te slapen
kunst licht op straat, als gunst
het licht er dun bovenop,
de kleuren op een paneel van echt roest
kunst weegt niks
zo licht
zo voor de hand
aanraken mag
’t licht er aan hoe je kijkt
’t licht aan jou, het licht in jou
Energon bevat God!
Genoeg voetbrand
Beven rond een geo-gat
Geluk brengt scherven
Porselein sprak, na jaren van stil gebruik.
Het kopje brak door de grens van gaafheid.
Onbedoeld geluk is het mooiste.
Zoals onbedoelde humor leuker is.
Ons favoriete kopje brak als geluk bij een ongeluk.
Opeens kun je de voorkant, de achterkant en de onderkant op hetzelfde ogenblik zien.
Zo ziet het gave er vanbinnen uit.
Het breken is volmaakt gelukt.
Het gebruik is gebroken, ongebruikelijk fraai.
Het is geen kopje meer.
Hooguit een K..op..j..e.
Taal valt uit elkaar, ook de naam valt kapot.
Uit een kapotte naam kun je niet drinken.
Betekenis lekt weg door de stilte.
Levenskunst slaagt erin fraai te falen.
Een echt pakje boter heeft een deuk.
Muziek leeft bij de gratie van dissonanten.
Een stilleven leeft op bij zichtbaar verval.
Poëzie is volmaakt als het onvoltooide het laatste woord…
Filosofie is de levende aanwezigheid die blijft nadat alles in twijfel is getrokken.
Aanwezigheid die dode kopjes leven inschenkt.
Die al lezend deze dooie tekst beademt.
Bloem
De bloem is voor zichzelf geen bloem, laat staan een bijzondere bloem.
Ze bestaat in zichzelf zonder uiterlijk.
Ze kan zichzelf niet vergelijken met andere bloemen, waarom zou ze ook?
Het verbaast de bloem dat ze geprezen wordt om wat ze niet ziet.
Wat maakt het voor deze bloem uit dat ze de laatste van haar soort is?
Wacht ze om geplukt of gedetermineerd te worden?
Of te worden gedroogd in een boek?
Voor deze bloem beter geen bewonderaars die haar het zonlicht ontnemen.
Ze floreert in de volle zon, zet het licht om in zaad.
De bloem sterft anoniem in het zaad van betekenis dat zij achterlaat.
Wie geluk heeft, vindt het zaad in z’n hart dat zingt als een dronken hommel.
Ook
Het is het een of het ander, daar zit niets tussen.
Geen van beiden of allebei wel is geen optie.
Je moest altijd al kiezen tussen het een of het ander.
Dat maakten ze je wijs, wisten zij veel.
Er blijkt ook nog een derde weg.
De weg van het weg-zijn.
Je kunt in het gene blijven.
In het midden, de lege middenweg.
Daar ligt de ruimte die beide keuzes van binnenuit omvat.
Je blijft in de ruimte die de breuk verenigt.
Je kunt nu rustig om de keuzes heen wandelen
Ze van alle kanten bekijken, de keuze maakt zichzelf.
Is er een dilemma, zwem dan even in de tussenzee van ruimte.
Daar doen zich allerlei mogelijkheden voor die niemand kan bedenken.
Niet kiezen is ook een keuze, klinkt logisch, maar de praktijk is anders en rijker.
Die praktijk ervaar je pas als je geen haast hebt en ruimte geeft aan niet-weten.
Ik kende een gelukkig jongetje dat ieder dilemma oploste met: “Ook!”
Welke kleur van de regenboog vind jij het mooist? “Allemaal!”