In het hondenuitlaatlaantje staat een reuzenpopulier met een spechtennest, een mooi rond gat net onder de oksel van een tak. Als we geluk hebben steekt de jonge specht z’n roodgemutste kopje naar buiten.
Op de parkeerplaats staan twee auto’s wild geparkeerd.
‘Ik wil niet praten want dan word ik agressief’, roept de man met zwaaiende handen tegen de andere man die in het arabisch weerwoord geeft.
Hij zegt het nog eens.
Het klinkt alsof hij vol vuur de taal in korte stukjes hakt, tot brandhout. ‘Ik wil niet praten want dan word ik agressief’, het klinkt onderdrukt dreigend.

We liepen langs met loslopende hond en worden genegeerd.
Het idee dat door praten agressie gekanaliseerd kan worden is een westers idee.
In het oosten heerst het idee dat een negatieve gedachte al tot agressie kan leiden, laat staan als de denker ook nog eens zegt wat hij denkt.

Op de terugweg zijn hun auto’s weg, het zinnetje hangt er nog tussen de hoge bomen.
De populier staat er als een enorme houten boerka, iets gluurt naar ons door het spechtengat.
Het klinkt gezellig daarboven in het nest.

Hij heette gewoon Oskar, tenminste zo werd hij uiteindelijk genoemd. Geboren en getogen in München, vernoemd naar de jongen uit ‘die Blechtrommel’
Hoe je heet is de naam waar je naar luistert.
Oskar luisterde naar vele namen niet, Oskar was de enige naam die hij wel wilde adopteren.
Hij was vaak uitgescholden; ‘Fibo di Pisa’ ‘Figlio di Fibo’,’Pisa di Figlio’ Dat kreeg je met zo’n voorvader ook al leefde die zeven eeuwen geleden.
Fibonacci…Oskar werd gekgepest met die voorname achternaam.
Altijd ging de aandacht naar die wiskundige konijnenfokker die een reeks getallen had uitgevonden.
Oskar was cijferblind, dyscalculie had de schoolarts gemompeld alsof het een ongeneeslijke ziekte betrof. Moeder Fibonacci had gehuild. Zodra men de naam Fibonacci hoorde ging het alleen nog maar over getallen.

De Fibonaccireeks, beschreef spiraalvormen en hield verband met de gulden snede. De illustere voorvader wierp zijn schaduw eeuwen vooruit en in die schaduw moest Oskar zien te leven. Leonardo di Pisa was weer naar zijn vader genoemd Figlio di Bonacci, zoon van de goedzak. Leonardo noemde zichzelf soms ‘Bigollo’ hetgeen onbruikbaar of reiziger betekent.
Namen zijn slechts vlaggen die ladingen verbergen.

Oskar bezon zich op manieren om de doem van de roem te ontvluchten. Een pseudoniem aanmeten of een compleet andere naam aannemen, het werd dat laatste. Maar welke naam zou hem kunnen verlossen van zijn roemrijke wortels?
Per toeval kwam hij op ‘Samuel Higgs’, een gedistingeerde engelse naam. De naïeve Oskar had nog nooit van de naam Higgs gehoord totdat hij op een regenachtige middag de ochtendkrant opensloeg en las dat het Higgsdeeltje was ontdekt.
Samuel kreeg de schrik van zijn leven en durfde eerst dagenlang zijn huis niet uit. Hij besloot voorgoed op reis te gaan en op reis te blijven.
Als telg van een rijke familie kon hij zich permitteren onbruikbaar te zijn. In de hotels checkte hij in onder de schuilnaam ‘Bigollo’.
Zijn familie kon zijn levensreis volgen door de bankafschriften die hij als een spoor achterliet. Ze lieten hem begaan, hij was altijd al onberekenbaar geweest.

‘Wat is uw drijfveer?’ had de man gevraagd die zich voor journalist uitgaf, freelancer welteverstaan.
‘U bent dus onafhankelijk?’ vroeg ik meteen.
‘Inderdaad, ik werk voor alle media, als ze mij willen publiceren’
‘U bent dus feitelijk helemaal afhankelijk van de media” stelde ik mij voor.
‘Het hangt van uw antwoorden af of ze willen publiceren of niet’
‘Meent u dat, dus dan zou u helemaal van mijn antwoorden afhankelijk zijn?’
‘Min of meer ja, maar u geeft tot nu toe geen antwoord op de vraag, wat is uw drijfveer’
‘Is dat geen rare vraag om mee te beginnen, ik ben toch geen eend, een eend heeft drijfveren!’
‘U begrijpt best dat ik wil weten wat u drijft’
‘Nogmaals, ik drijf niet, ik drijf geen handel, ik verdrijf geen tijd’
‘Uw beweegreden, waarom u doet wat u doet!’ drong de freelancer aan.
‘Goed dan, de aanname van een beweegreden is dat alles een reden moet hebben, ik vraag mij dat af’
‘Maar alles heeft toch een reden?’
‘Ik erken dat elke gebeurtenis voortkomt uit talloos veel oorzaken, zovelen dat er niet één specifieke reden is maar ontelbare, dat ontelbare noemen we de wereld, alle redenen zijn hetzelfde als geen reden.’
‘Dus u noemt de wereld een totaal van oorzaken die bijvoorbeeld ons hier bij elkaar heeft gebracht?’
‘Zo ongeveer ja, maar dan zit er dus geen specifieke reden achter!’
‘Dat is toch wonderbaarlijk dat we hier dan toch zitten!’
‘Zonder beweegreden leven is wonderbaarlijk’ beaamde ik.
‘Is dat dan niet uw drijfveer om te schrijven?’
‘Welnee, het feit dat ik wel eens schrijf maakt mij niet tot schrijver,
dan zou ik ook stofzuiger zijn, en een afwasser, een liefhebber, een lezer, een luisteraar, een chauffeur, enzovoort..’
‘Maar dat bent u dan toch ook?’
‘Wat je doet ben je maar voor even, het zit hem in het woord ook, net als met al die redenen, zo doe je van alles voor even en niets specifieks’
‘Ik heb vanochtend het toilet nog gereinigd, dat wordt een mooi verhaal’
‘Zie je je bent veel meer, je bent van alles’