door

Mooi relatief

Er bestaan geen gelijke uitgangsposities aan de start.
De één heeft langere benen, lichtere botten,
een licht spierstelsel, een kwikzilverachtige basisspanning in de spieren.
Noem alle voordelen maar op om het snelst van A naar B te rennen.
Het tegenargument dat iemand met deze aangeboren aanleg ook moet trainen gaat niet op omdat de minderbedeelden nog veel harder zullen moeten trainen om hun eveneens aangeboren ‘gebreken’ te overstijgen.
Wat meet een hardloopwedstrijd nu eigenlijk?
De wil om te winnen? Meet ze karakter? Meet ze ongelijkheid, ongelijke aanleg?
Stel dat bewezen kan worden dat alle deelnemers even hard trainen dan zou ik zeggen; dat laatste. Ongelijke aanleg.
Maar stel nu dat alle aangeboren voordelen exact gemeten konden worden?
Dan zou er voor elk lichaam een specifieke ’toepasselijke’ afstand berekend kunnen worden die de startpositie rechtvaardig zou maken. In dat geval zou harder of slimmer trainen de doorslag kunnen geven. Zou dat de rechtvaardigheid vooruithelpen?
Helaas niet, niet iedereen is even slim om de meest effectieve voorbereidingen te treffen.
Iedere persoonlijke verdienste wordt hiermee ontmaskerd.
Is dat erg?
Welnee, het blijft prachtig om naar een hardlooprace te kijken ook al is het een tijdelijke illusie om het tijdelijke te vieren met twee honderdsten van seconden.
Illusies worden er niet lelijker op wanneer ze worden doorgeprikt. Ze blijven mooi en relatief.

door

Biroestaanse toestanden

Atelier Biroe © 2017

Biroestan heeft een lukrake staatsvorm,
niet te verwarren met de bananenrepubliek.
Al eet men hier wel dagelijks bananen, met schil en al.
Het wetboek bestaat uit louter uitzonderingen op de regel, regels zijn bovendien geheel contextgerelateerd. In de meeste gevallen wordt de context zodanig aangepast dat de uitzondering op de regel goed tot haar recht komt.
Historisch is dat zo gegroeid omdat alle Biroenese wezens zo geheel verschillend zijn, met eigen levensbehoeften, wensen en gebreken.
Sommigen hebben twee nekken, drie pootjes, één oog, twee lijven, geen neus, vijf haren…
Discriminatie of beter gezegd, onderscheidingsvermogen is hier dagelijkse praktijk en tegelijk geen enkel probleem, want vanwege het onderscheid is iedereen uniek en herkenbaar. Het onderscheiden van verschillen wordt hier zeer gewaardeerd en beloond, een ieder doet er van harte aan mee. Alle huidskleuren komen voor, maar in steeds wisselende nuances. Vele Biroenezen verstaan zelfs de kunst om van kleur verschieten, vooral in de provincie Kamelonië. Je ziet ze alleen bijna niet omdat ze geheel samenvallen met hun omgeving. Het is mij meer dan eens overkomen dat ik alleen dacht te zijn tot plots bleek dat ik omringd was door talloze Biroenesiërs.
Het planten van bananenbomen is een verplichting voor iedere Biroeaan, het is hun vorm van belasting betalen. De enkeling die zich daaraan probeert te onttrekken krijg als herinnering, maandelijks een groene pisang thuisgestuurd.

Welk land op deze aardbol eigenlijk zou niet gezegend zijn met het uitbreken van Biroenese toestanden?

door

Leeg vel

De maquette van zijn atelier-woning laat duidelijk zien dat Mondriaan midden in zijn kunstwerk leeft. Elk vlak van zijn woning is een leeg vel dat de vraag naar de juiste verhoudingen stelt. De vloer is opmerkelijk leeg, kunst om op te lopen, om op te dansen.
Geen scheiding tussen werk en leven.
Alle scheidingen opheffen is de kunst,
ruimten openen, speelruimte scheppen.

door

Openbaar

Het grootste openbare geheim is wellicht
dat de mens magie zoekt of verlangt naar een wonder,
transcendentie…
Alsof al wat ons onringt, waar wij uit bestaan en
waar wij deze wereld mee waarnemen niet zelf het grootste
wonder is. De simpele notie dat dit, hier, nu
de onmiskenbare levende transcendentie is…
Het moet enorm veel energie kosten om dit te miskennen.
Hoeveel energie zou de erkenning hiervan genereren?