Manuelen leven in reservaten, niet dat het indianen zijn, al vormen ze wel een uitstervende populatie. Niet dat ze meteen uitsterven, wel worden ze stilaan vervangen door automaten…of ze worden zelf een automaat.
Bovendien, Indianen waren natuurlijk in feite ook geen indianen. De verdwaalde ontdekkingsreiziger dacht dat hij in India aan land stapte. Hoe hardnekkig zo’n misverstand kan blijven voortbestaan! Het schijnt makkelijker te zijn een volk uit te roeien dan één zo’n misplaatste aanname recht te zetten…
Maar laten we de ongepaste term Indianen voor het gemak handhaven voor de wereldwijde groep ‘handenarbeiders’.

In aangelegde en omheinde ‘natuurreservaten’ leven de ‘handmatigen’ in hun schamele huisjes. Zij doen nog graag dingen met de hand:
Ze zagen, laven, malen, kerven, galmen, timmeren, hurmen, torsen, hakken, spitten, scheppen, maaien, breeuwen, flossen, kwasten, walsen, knippen, melken, lijmen, pulsen, splijten, vijlen, reven, lassen, pulken, vorsen, tergen, mesten, kolven, pletten, kleunen, vegen, borgen, wegen, buigen, wolgen, smeren, laden, ijken, beunen, ruimen, vlassen, bleken, talmen, heffen, gluimen, baltsen, stichten, flessen, kuilen…
Ze genieten van het zelf handelen, zelf aan te raken…
Deze ‘Vuilhandigen’ leven onder de wereldheerschappij der automaten, die alles uit handen willen nemen. Een totaal handelingsonbekwaam mens lijkt het ideaal van de automaat. De automaat meent dat hij zelf wel de aan en uit-knop kan vinden.

Gezegend zijn de nooit ontdekte landen, gezegend zijn de nooit ontdekte diersoorten, die zwemmen in de voorwoordelijke zee van anonimiteit, nog volkomen handelingsbekwaam.

1 was al vroeg opgestaan, 0 lag nog in bed te slapen of te doen alsof.
Het ergerde 1 dat 0 zorgeloos de dingen aan hun lot overliet, terwijl er zoveel
gedaan moest worden volgens de uitgelezen programmatuur.
Vermeend per ongeluk liet 1 een pan uit haar handen glippen
zodat 0 zich geroepen voelde te vragen of alles goed ging daar in de echte wereld.
0 noemde de dingenwereld ironisch de echte wereld, zo tastbaar dat ze geen bewijs nodig had om te bestaan. Dat was wel wat anders dan de mogelijke wereld van de verbeelding.
Die denkbeeldige wereld schreeuwde als het ware om handen en voeten die haar waar moesten maken. De 1 vond 0 maar een nul, maar voor de 0 stond zij toch nummer 1.
Ze spraken niet meer met elkaar, ze wisselden alleen nog data uit in de digi-taal.
De 1 voelde zich heel wat ten opzichte van de 0 , volgens haar ontleende de nul zijn bestaansrecht geheel aan de aanwezigheid van de 1.
0 trok dat stilzwijgend in twijfel. De 0 was onverwoestbaar aanwezig, niet alleen als
cijfer maar als absolute zijnsgrond. Een 1 kun je immers vernietigen, deleten, maar een 0 bleef voor, tijdens en na de vernietiging onverminderd en ongeschonden aanwezig.

Toegegeven: dit is een verhaal van niks, maar niemand vertelt het.

Ze zien er vaak modieus uit, bedelende zwervers.
Ze stinken niet naar zweet maar naar een overdosis deodorant.
Hun dure broeken zijn vaal en doorgesleten, niet van hard werken, de fabriek levert ze zo af. Moderne zwervers wonen niet achter een schutting maar achter een scherm,
aanspreekbaar zijn ze niet, luisteren doen ze alleen naar ingeplugde oortjes.
Als blinden lopen ze je omver en kijken verstoord op alsof je ze hebt lastig gevallen.
Ze surfen stug verder, om niet hier te hoeven zijn, onderweg naar het paradijs van elders.
Online zijn biedt verstrooiing en afleiding de meest prangende vragen. Luxe zwervers hebben alles. Ze bedelen alleen nog om aandacht, om er bij te horen…om aardig gevonden te worden. Ze bedelen om vriendschap, ze bedelen om volgers….bedelen om voor vol te worden aangezien…
ze bedelen om nooit meer alleen te zijn?

Ze doen denken aan fanatiek toegewijde orthodoxe gelovigen die permanent de schijn in het scherm aanbidden.

Hoe leg je als klok uit dat tijd niet bestaat, wat je ook doet…
je wijzers wijzen altijd een tijd aan, zelfs al sta je jaren stil.
Hoe wijs je het niet wijzen aan? Door je wijzers te laten vallen?
Niemand zal je geloven. Eeuwigheid is uit de tijd.

F.Wildesheim, dagboekfragment uit ‘Nalatig Heden’

Er ligt een taboe op taboes. Taboes mogen er niet meer zijn.
Een heel dom dogma van de neo-moderniteit.
Taboes hebben een functie om het ongewenste te sublimeren.
Zo ligt er bijvoorbeeld een taboe op schaamte. Men mag zich niet meer schamen.
Wie zich nu nog schaamt schaamt zich daarvoor.
Schaamte is iets moois net als verlegenheid, maar zoals bij alles wat er niet mag zijn
ontstaan er perverse vervormingen.

Ik schaam mij om het te bekennen, ik schaam mij voor het schaamteloze.
Er wordt niet altijd gelachen van vreugde. Dat humor altijd leuk is is een misvatting.
Men lacht even vaak uit angst, uit verstandsverbijstering, uit wanhoop, uit besef van van absurde zinloosheid. Leedvermaak is niet vreugdevol, maar eerder van een peilloze treurigheid.
De smakeloze cartoons van Augurkama vormen al jaren een prachtig ijkpunt van wansmaak in de tekenkunst. De afwezigheid van vakmanschap en goede smaak wordt uitbundig gevierd. De cartoons zijn plat, slecht getekend, opzettelijk knullig en lelijk.
Hoe lelijker hoe beter voor het beoogde effect: kortsluiting in de hersenen.

Qua inhoud zijn ze zonder uitzondering gericht op de duistere kant van de mens:
zielig, benepen, lelijk, wreed, krankzinnig.
Het meest verschrikkelijke is dat je er ongewild verschrikkelijk om moet lachen.
Niet omdat het zo leuk is maar omdat het te gênant is voor woorden, te misplaatst, te ongepast, te onsmakelijk, te gruwelijk, te walgelijk.
Zie hier het nut van het taboe. Zonder taboe geen humor. Leve het ongewilde.
Augurkama mag zich de uitvinder noemen van de plaatsvervangende schaamlach.

Het afleren van taboes begint al bij de opvoeding. Inderdaad, de afwezigheid van opvoeding heet tegenwoordig opvoeding. Het kind krijgt meteen alle complimenten, keuzes, verantwoordelijkheden en ruimte die het niet aankan. Elke scheet die het kind laat wordt gevierd en geroemd en het liefst op internet gezet. Het arme kind krijgt een absurd zelfbeeld voorgespiegeld waar het nooit aan kan voldoen omdat het niet op competentie en reële waarden berust.
Als je kind onbeholpen knullig tekent durf dan gewoon een keer te zeggen :

‘Ja, leuk Sigourney, maar dat kan Karel Appel ook…probeer nu eerst eens te tekenen zodat het er echt op lijkt, hoewel net echt is ook al goed!’