Kijk pap, wat een mooie plastic bloem!
Ja, wat een mooie kleuren hebben ze er op gespoten hè?
Ja, en wat ruikt ze lekker…lijkt net echt parfum, als in onze wc.
Kijk eens! Er komt een klein drone-bijtje op de bloem zitten!
Waarom is dat?
Zo meet de drone alle data van de bloem op zodat ze nakomelingen kan produceren uit
de 3-Dprinter.
Wat zijn data toch mooi hè, papa.
Prachtig….zullen we zo een appelpeer eten, papa heeft ze vanochtend vers geprint.
Mag ik hem dan schillen?
Nee, dat hoeft niet…ik heb de appelperen meteen in partjes geprint, zonder pitjes.
….Papa, waar kom ik eigenlijk vandaan…kom ik ook uit de printer?
Nee, mama en ik hebben voor jou de allerbeste genen laten selecteren en
in een reageerbuisje laten opgekweken en toen je groot genoeg was ben je in de
draagmoeder ingebracht om daar verder te ontwikkelen.
Maar, ben ik nu een jongen of een meisje?
Lieverd, dat wilden wij niet voor jou beslissen…dat kun jij zelf kiezen als acht jaar bent,
fijn toch dat je zelf kunt bepalen wat voor lichaam je wilt?
Maar, als ik nou niet weet wat ik wil?
Dan blijf je zoals je nu bent, onzijdig.
Bedoel je, net als onze huisrobot?
Precies, wil je dat?
…Ik wil eerst meer geheugencapaciteit.
Voor je verjaardag krijg je een nieuwe module.
Een lege?
Ja, natuurlijk, wat heb je aan een volle?
Ik hou van nieuwe herinneringen!
Ok, dan krijg je er een content-module van Akasha bij.

Er is een nieuwe behoefte op de markt gebracht.
Het spul zit in een tube en je kunt het boterzacht
uitsmeren op je tafelblad, iemands neus,
of over een zebrapad, dat is je eigen vrije keus.
Het kan ook op het behang of
op het trottoir, op het strand mag ook,
de duurzaamheid is lang.
Sommigen vinden het raar,
maar dat went vanzelf na een paar tubes.
Een tube per week is afdoende, aldus de overheid.
Het advies is insmeren en inmasseren net zo lang tot het spul
verdwenen is. Het is niet echt de bedoeling, maar als bijwerking krijgt
men er zachte handen van. Verder kan het spul geen kwaad
en is het overal goed voor. Kopen dus!
Smeer het op de daken, smeer het op de maan.
Smeer alles in, het zal nog beter gaan.

Opeens was Het er. Het was het gesprek van de dag. Een mannetje uit de buurt die zijn hond uitliet had Het bij toeval gevonden. De hond had hem verdoofd naar huis getrokken. Normaal liep hij daar nooit…in een mengeling van lichte paniek en opwinding was hij thuisgekomen waar hij vervolgens urenlang niets anders kon uitbrengen dan: ‘Ach….Tja…hoe moet ik dat uitleggen…ik bedoel…snap je…wat heb ik gezien?..Tja…ach…weetje…’
‘Zeg dan waar je Het hebt gezien, dan gaan we Het bekijken!’ , had zijn vrouw gezegd.
Onderweg bleef de man maar prevelen: ‘Ik weet niet waar ik Het zoeken moet…Het wordt mij allemaal teveel!’.
Als verre buurman werd ik meegevraagd als getuige en ondersteuning.
De man troonde ons mee naar de bewuste plek waar hij Het had gevonden.
Hij wees Het mij terplekke aan…overbodig want Het viel niet te ontkennen, dit was Het!
Zo had ik Het nog nooit bekeken.

De aanblik van ‘Het’ tartte mijn verbeelding…Het was zo totaal anders dan alles wat ik dacht te kennen dat ik mij hier niet aan een beschrijving durf te wagen.

Niemand weet wat Het is…waar Het vandaan komt, zei de man.
Hoe lang is Het al hier? , vroeg ik.
Ik weet niet hoe laat Het was, verklaarde de man.

Het gerucht over Het verspreidde zich snel. Een hele stoet wijkbewoners was ons gevolgd naar de vindplaats.
Men wilde Het met eigen ogen aanschouwen, maar hoe konden ze Het herkennen als Het nergens op leek en Het met niets te vergelijken was…?

Sommigen zeiden: ‘Is dit het nou?’ , ‘Het stelt niks voor’ ,
’Onvoorstelbaar…ik herken Het alleen als onherkenbaar!’
Het nodigde niet bepaald uit tot aanraking of al te dichte toenadering.

Toen Iemand toch te dicht naderde begon Het opeens te praten.
We waren allen met stomheid geslagen omdat Het onze taal sprak:
‘Ik ben Het….Het is nu aan jullie!’, klonk Het.
Er ontstond onmiddellijk een tumult van gekonkel en geroezemoes onder de aanwezigen:
Weet je wat Het is?
Het kan mij niets schelen!
Je wilt niet weten waar Het toe kan leiden!
Het is te gek voor woorden
We moeten Het zeker voor Het onzekere nemen.
Anders neemt Het ons over!
Ja maar, als wij Het niet doen doet niemand Het!
Wat heeft Het voor zin?
Niemand weet waar Het toe leidt!

Het vroeg zich intussen hardop af: ‘Waar gaat Het over?’

‘Het is mij te toevallig’ ,zei de vrouw van de man, ‘Het is vast voorbeschikt!’
Is Het niet wonderlijk?
Ja, Het is buiten gewoon!
Je moet Het niet persoonlijk nemen, Het is neutraal.

We moeten Het juiste moment vinden.
Voor Het te laat is…
Als Het even meewerkt dan kunnen we Het voor vanavond hebben opgelost!
We zijn Het meer dan zat.
Kom, ik zie Het niet meer zitten.
Je moet Het ook niet zo overdrijven.
Pas op jongens, Het loopt uit de hand!
Maak Het nou een beetje, zeg!

Weetje wat Het is, Het is gewoon niet normaal!
Inderdaad, Het moet niet gekker worden.
Waar gaat Het nou eigenlijk om?
Wat heeft Het te betekenen?
Nee, de vraag is: Wie bepaalt Het?
Wie Het weet, mag Het zeggen!
Het is mij een raadsel…

‘Stil mensen!’ ,riep de vrouw, ‘Het maakt zich weer kenbaar’
Het begon weer te spreken, heel zacht en timide klonk Het:
‘Ik geloof Het verder wel!’