Het naïeve idee dat taal voor communicatie dient leeft nog onder veel mensen.
In werkelijkheid is taal een geheimtaal, voor ingewijden.
Ingewijden wensen zich zo te onderscheiden van ‘de anderen’ ,wie dat ook mogen zijn.
De ingewijden accepteren alleen ‘ons soort mensen’ ,dat wil niets anders zeggen dan mensen met hetzelfde belang.
Taal is belangenbehartiging.
Juridische, politieke, filosofische, religieuze taal is uitsluitend.
De taal van de straat is uitsluitend.
Elke taal is Babeltaal.
Dat religieuze taal uitsluit is natuurlijk bij uitstek ironisch, omdat die taal pretendeert de wereld te verenigen, de mensen te verzoenen. Het effect van reli-taal is uitsluiting van ongegelovigen, een splijtzwam.

Wie zich echt tot iedereen wil verhouden zonder uitsluiting van ‘de anderen’ kan de taal beter achterwege laten en overstijgen. In de voorwoordelijke wereld zijn wij allen één en gelijken, ondanks en dankzij onze verschillen.
Alleen het voorwoordelijke domein is inclusief.
Zodra iemand taal bezigt, komt er onderscheid en uitsluiting, al betreft het alleen al die mensen die geen zin hebben om die taal aan te horen of zij die deze taal niet machtig zijn.
Taal is inherent gewelddadig omdat ze de oorspronkelijke natuur geweld aan doet.
De levende werkelijkheid terugbrengen tot een naam is een daad van geweld.

‘In den beginne was er het woord… en het duldde geen tegenspraak’
F. Wildesheim

Photo:Jelle Touw © 2018

Dus, meneer Wildesheim, nu beweert u ook nog dat u advocaat bent?

Inderdaad mijn cliënt wordt al sinds mensenheugenis ten onrechte van van alles en nog wat beschuldigd,zo onrechtvaardig….ik had geen keuze…ik moest wel rechten gaan studeren…

Wat? U had dus al een cliënt voordat u rechten studeerde?…u ging vanwege dit schrijnende geval rechten studeren?

Jazeker, ik zag: niemand neemt het voor hem op…als ik het niet doe zal niemand het doen!

Dat klinkt wel sterk…advocaat van één cliënt!

Ach, ik zal het u nog sterker vertellen…deze figuur wordt in het leven gehouden door aanhoudende beschuldigingen, die aanklachten zijn zijn identiteit geworden…

Verschrikkelijk lijkt mij, ik kan het eigenlijk niet geloven…

Dat verbaast mij niets, want het is nog veel gekker dan u zich kunt voorstellen.

Om wie gaat het dan?

Luister aandachtig…mijn cliënt bestaat niet…of laat ik mij voorzichtiger uitdrukken:
hij heeft geen lichaam, zijn identiteit zwerft als een spookverschijning rond in de hoofden van de mensen die hem beschuldigen.

Ja zeg, nu gaat u echt te ver…u slaat volledig door! Bent u wel geestelijk gezond?

Ik ben glashelder meneer, helderder dan ooit.

Waarom zou u een identiteit verdedigen als er geen lichaam is?

Maar meneer, moeten we niet juist dit geval van ‘ongeboren onschuld’ vrijpleiten?

Waarom heeft u trouwens dat nummer op uw hand laten tattooëren?

Om mij dagelijks te herinneren aan mijn missie.

666 is toch het symbool van…, u bent toch niet advocaat van …..?

Mijn cliënt is onschuldig tot het tegendeel bewezen is.

Tegen wie voert u het proces eigenlijk?

Tegen de mensheid…het is de mensheid die feitelijk zegt : Niemand heeft het gedaan…
en die niemand is de duivel!

Arme duivel, hij heeft niet eens een lichaam!

Zegt u dat wel, arme duivel…hij bestaat niet eens, toch wil de mensheid hem ,desnoods bij verstek veroordelen…het lijkt wel of de mensheid bezeten is door de duivel?

Waar denkt u trouwens een rechter te vinden die dit duivelse dilemma kan oplossen?

Een hermetisch pleidooi heeft geen rechter nodig, onschuld is zo evident.

‘Het bos staat erbij als een verdwaald volk, een opstandige horde demonstranten,
armen stokstijf ten hemel geheven’
‘Je kunt het volk bij de voeten afzagen maar de macht zal blijven, struikelend over de stronken’
Na zijn omscholingstraject met baangarantie in de groensector kreeg de ex-commandant van de Mobiele Eenheidbrigade poëtische aanvechtingen. Het was nu al de derde keer dat de projectmanager Centraal Bosbeheer de voormalig ordehandhaver
op heterdaad betrapte, zittend op een boomstronk…peinzend gebogen over zijn notitieboekje om zijn laatste lyrische ingeving te noteren.
Nog één keer en dan zou hij niet meer te handhaven zijn, zo werd hem ingewreven.
‘Net als de natuur’, had hij gedacht ,’niet handhaven is de redding voor de natuur’
Hij wilde niets meer in de hand houden. Onhandelbaar was natuur op haar mooist, puur. In wezen had hij altijd intens genoten van het samen uitleven van die woeste
natuur tijdens massademonstraties. Hij voelde zich totaal één met de demonstranten
en deed alsof hij handhaafde.
Toen hij zei dat het bos het best floreert door een ‘laat maar liggen-beleid fronsten de wenkbrauwen van de projectmanager zorgelijk.

Kunst is geëvolueerd tot de kunst van het verkopen.
Het grote probleem van kunst is opslagruimte.
Er is ruimte zat, maar opslagruimte is een schaars goed en kost daarom een vermogen.
Tijdelijk voorzag de overheid opslagruimte door anonieme kunstbunkers te beheren, volgestouwd met BKR-kunst waar kennelijk geen markt voor was, de bunkers zijn inmiddels ontruimd. Elke opslag is tijdelijk.
Musea zijn extreem dure opslagruimtes.

De echte kunst is dus de kunst om te verkopen. Dingen verkopen die niemand nodig heeft is een kunst op zich en dat lukt alleen bij mensen die alles al hebben en niets meer kunnen gebruiken. Die mensen hebben nog opslagruimte over in hun te grote huizen.

Na de doodverklaring van god bleef er uiteraard een goddelijke ruimte over. Die ruimte is men per abuis gaan aanzien voor opslagruimte. Ruimte leeg laten is uiteindelijk de enige echte kunst.

Ik heb een man gekend die er openbaar over opschepte dat hij alles aan jou kon verkopen, om het even wat. Hij kon jou laten geloven dat jij uitgerekend dit nodig had.
Hij verkocht geloof, geen dingen.
Ik wist meteen: Deze man is levensgevaarlijk want hij gaat prat op zijn verkoopkunst. Deze man kocht op zijn beurt zielen op.
‘Wat is zijn belang?’ ,vroeg ik mij naïef af als financiëel analfabeet. Later zag ik hem nog eens…hij was uitverkocht en probeerde dat alsnog aan mij te verkopen.

Wat iemand je ook verkoopt, hij verkoopt je geloof…het geloof dat jij dit of dat nodig hebt. Geloof dus nooit wat ze je vertellen wat het is, want dat is het nooit, ze verkopen je geloof. Het is nooit wat het lijkt. Zodra iets ergens op lijkt dan weet je zeker dat het dat niet is.

Er heerst een groot taboe op het feit dat je behalve eerste levensbehoeften niets nodig hebt. Dat je niets nodig hebt is vloeken op de markt. Marktlui zullen je altijd wijsmaken dat je hun koopwaar hard nodig hebt.

Kunst als opslagprobleem. Sommige kunstenaars lossen dat op door draagbare kunst op zakformaat te maken, of gelegenheidskunst samen te stellen van toevallig restafval of alleen op beeld vast te leggen, een foto op virtueel formaat.

Ruimte leeg laten is de kunst, alleen…waar kun je die opslaan? (F. Wildesheim)