De ‘miljonairsziekte’ grijpt epidemisch om zich heen.
Het ergst er aan toe zijn zij die nog geen miljonair zijn of net niet, deze groep is het grootst. Net niet is natuurlijk gekmakend. Al zullen de patiënten het zelf eerder ambitie noemen.
Wie het eenmaal geworden is blijkt vrijwel ongeneeslijk, want dan volgt het jagen op het volgende miljoen…en zo voort. Het VW-syndroom, in de DSM-gids ook wel verzamelwoede genoemd is een financiële dwangneurose. In hun perceptie van de wereld is de medemens een vraatzuchtig soort insect dat aan hun miljoenen knaagt. Uitroeien van dit insect is verboden, dus de enige optie die de VW-lijder rest is het verzamelen van steeds meer miljoenen. Zodat de voorraad sneller groeit dan slinkt.
Verzamel-Woede, het woord zegt het: lijden aan obsessieve woede om te verzamelen. Woede lijkt de bron van de VW-neurose, maar wat schuilt er onder die woede?
Onderzoek is nog niet afgerond, maar er blijkt dat een significant aantal patiënten nauwelijks of nooit borstvoeding heeft gehad. Een chronisch tekort aan voeding en veiligheid leidt tot een chronisch zoeken naar tijdelijke compensatie.
Op een of andere wijze is de overtuiging geïnstalleerd dat alles te koop is. Financiële middelen zijn verworden tot een doel op zich. Het zou verklaren waarom genoeg nooit genoeg is…het knagen gaat door. Dat moedermelk gratis is kan een VW-patiënt niet bevatten.
Het verzamelen van miljoenen is het enige wat de arme miljonair een beetje gevoel van bestaanszekerheid verschaft.
Een passende therapie is er nog niet, tot die tijd zal het verzamelen moeten uitwoeden.

(De stichting VW-Therapie zamelt geld in voor onderzoek en ontwikkeling van behandelmethoden. Als u een bijdrage wilt
doneren neem dan gerust contact op met de redactie van O.G.)

Problemen die de politieke geest heeft veroorzaakt kan het politieke dier niet oplossen met diezelfde geest. Het politieke denken zelf draait om eigenbelang, het is exclusief voor de eigen groep. Het algemeen belang dat inclusief is komt niet uit het denken voort, maar uit de natuurlijke staat. De wereld is één levend organisme met een wonderbaarlijk evenwicht. Nergens in het heelal is nog zo’n tweede uitgebalanceerde planeet gevonden waar leven mogelijk is. Dit evenwicht is ons gegeven, waarom zouden we dit evenwicht verstoren en een maakbare wereld maken? Balans niet verstoren is de meest subtiele vorm van regeren. De politieke benadering is inmiddels het grootste probleem. Het staat een wezenlijke oplossing in de weg.
‘Weg zijn is de oplossing’ F.Wildesheim

Wie nog in de politieke geest gelooft is daarmee een politieke gevangene, medeplichtig gemaakt aan de nieuwste schijnoplossing.

Dit is wat politiek ons biedt:
Een programma van eigenbelangen waar je op kunt stemmen.
In het gunstigste geval wordt ‘jouw’ programma verkozen en krijgt een meerderheid, dan is er consensus over het gedeelde eigenbelang van onze exclusieve groep. Dan kan de meerderheid hun eigenbelang opleggen aan een minderheid.
Als er geen meerderheid is dan volgt de strijd tussen de diverse eigenbelangen met als grootste verliezer het algemeen belang.
We worden door de bank genomen en door de bank genomen maakt het niet uit of je stemt noch op wie…alle eigenbelangetjes zijn inwisselbaar.

Maar wat nu, als je inziet dat ieders eigen belang het beste gediend is door het algemeen belang, dat niets en niemand uitsluit? Wat heb je dan te kiezen?
Er zou standaard een vakje op het stemformulier moeten staan dat het algemeen belang vertegenwoordigt. Bij genoeg stemmen zou een non-politieke vertegenwoordiger dit belang kunnen behartigen in de Kamer, maar vooral in de bovenkamer zodat ze daar eens afdalen naar het hart.

Nu kun je niet gaan stemmen, uit protest…
Er is nog een optie: Stemmen door in te stemmen.
Dit laatste kun je doen door alle hokjes rood te kleuren
en het stembiljet op je raam te plakken.

‘Je gelooft of je gelooft het wel’. F. Wildesheim

‘De mensheid is een bos van volksstammen….ons reservaat wil een Hortus Botanicus zijn met louter uitzonderlijke bomen’ ,oreerde de dictator door de microfoon die op zijn wang geplakt zat.
Er ging een kille siddering door de bijeengedreven menigte op het plein.

‘Het selectief rooien van bomen houdt het bos gezond’ ,zo vervolgde hij zijn bosbetoog.
De menigte applaudisseerde gelaten, wie kon hier tegen zijn, tegen een gezond bos?

‘Goed regeren is een streng bosregime handhaven….kreupelhout kunnen we niet gebruiken, alleen rechte stammen ondersteunen de staat!’
Onder aanvoering van de plantsoenendienst gingen de armen omhoog bij wijze van instemming.

‘Jonge aanplant is de toekomst…alleen snelgroeiende boomrassen verdienen het om dienstbaar te mogen zijn aan ons Staatsbosbeheer!’
Kinderen werden op schouders gehesen. De dictator lachte en zwaaide naar ze.

‘Tenslotte wil ik alle aanwezigen oproepen niet te rusten tot alle waaibomen zijn uitgeroeid, ze waaien met alle winden mee…de waaiboom is de bijl aan de wortel van ons staatsbosbestel…’

‘Weet u waar de waaibomen zich ophouden?…meld het aan Geheim Bosbeheer en de Openbare Groenvoorziening zal ze uit ons reservaat verwijderen!’

De aanwezigen keken elkaar aan en bleven staan, verstijfd…als een roerloos bos,
terwijl door de luidsprekers de ‘Victoriemars van het duizendjarige Hortusrijk’ schetterde. De vaandels met het bomenlogo wapperden vredig in de lentewind.

Het ideologisch behang dat het zicht benam krulde los in de hoeken,
hele banen lieten los. Geen wonder, het weer regende er van buiten gewoon tegenaan,
er bleek geen muur achter te zitten. Zonder behang is het uitzicht rondom.
De bovenkamer is een raar gebouw. Het dak van bange vermoedens kan er ook
vanaf, een dun laagje pleisterwerk tegen een laaghangend wolkenfront.
Over de bodem is minder bekend, het schijnt moerasachtig van gemengde gevoelens en
ademsteunen. Die steunen zouden het fundament vormen van het gebouw,
steeds opnieuw groeien ze via de benen diep in de onderwereld.
Adem is een ongefundeerd blind vertrouwen in het bodemloze.
Elke ademvoetstap is er één, die wortelt in dit thuis.

‘Adem is de levenswandel van niemand in het bijzonder’ F Wildesheim

Wapens moorden niet uit zichzelf, ze zijn handelingsonbekwaam.
Uiteindelijk is taal het wapen dat dagelijks slachtingen teweeg brengt,
zo schijnbaar onschuldig, terloops…tussen neus en lippen door.
Taal is vernietigender dan een mes, een vuurwapen of een atoombom, waarom?
Omdat de menselijke intentie besluit om die bom te gooien, de trekker over te halen of een mes te trekken.
Wat zijn intenties anders dan mentale taalconstructies?
Beweegredenen bestaan uit zinnetjes die zin proberen te scheppen om het eigen bestaan te rechtvaardigen.
Het bestaan vraagt ons niet om rechtvaardiging, dus waarom dwangmatig onszelf bevestigen? De directe ervaring is non-verbaal en die heeft genoeg aan zichzelf.

De verbale mens is de initiator van oorlogen, oorlogen tussen mentale wereldbeelden. Wereldbeelden rechtvaardigen de vernietiging van andere wereldbeelden. Zelfs het meest humane, empathische wereldbeeld wordt geconfronteerd met de mensen die het humane en empathische verafschuwen en er hartstochtelijk op spuwen.
De non-verbale wereld heeft geen wereldbeeld nodig, ze heeft al miljarden jaren gefloreerd, lang voordat de verbaliserende mens zich liet gelden. Zonder wereldbeeld gaat het ook, ze beweegt precies genoeg zonder onze beweegredenen.
Zonder mensen gaat het trouwens ook.

‘Natuur taalt niet naar taal’ F. Wildesheim

Our vriend Walt Wiemand is a Niet-Westers journalist, for de duidelijkheid:
‘Niet-Westers’ is het recent opgerichte Antropologische Artmagazine…
Wiemand went on bezoek in het new ‘Museum of Postmodern Rare Art’
,filiaal Nieuwegein, to de exhibition ‘Out of the old Box’
‘Inderdaad, kunst uit the oude doos kennen we nu wel, we thought, we go eens buiten the old doos koekeloeren’ ,explains curator Strein Keuvels luchtigjes.
Krein comes uit of de supermarktbranche, een zijtakje van het Omni-concern that wereldwide vooral in vastgoed doet. Het concern laid de laatste jaren under vuur, werd accused van Lokatie-kolonialism, het bleek echter juridisch nog net legal. ‘Legitiem is something verschillend’,Kreuver affirms.
Kleuvers is a frisse wind in de bedaagde museumworld, hij dacht when hij voor the first tijd het Rijks bezocht: ‘Dat can ook heel anders, better en more efficiently!’
Het MoPRA looks er exact uit als a supermarket, a dikke vet knipoog naar de kunstmarkt…it is feitelijk postmodernism in optima forma…eigenlijk zou Neo-Postmodern het most de lading dekken.
De bezoekers can with the winkelwagentje or the mandje through de collection dwalen of in the webwinkel waar you virtual het museum can visit , sommige kunst kunt you download and zelf uitprinten or gewoon laten thuisbezorgen. Indien necessary komt de MOPRA-assemblagedienst bij u thuis om the work voor you in elkaar te zetten en uit te explainen what you erin kunt see or not to see.
In ‘Out of the Old Box’ zijn de works ingedeeld in categories:
Art if Visual, Eigenaardig, Very apart, Heel bijzonder, Extra-Ordinair en Ronduit Bizar.

‘Het is verbijsterend, but je know soms echt not waar you naar looking at!’
‘It is een rare collection…what de works gemeenschappelijk hebben is dat they uit oppervlakken bestaan’ , zo weet Kleurvers de collectie raak te typeren …en waarschuwt hij:
‘Oppervlakken kunnen best wel very confronterend zijn!’

Keurvels werkt now already aan de next exposition: ‘Daydreaming Nightmares’.
‘Why alles in the engels taal?’ , vraagt Walt nog nietsvermoedend.
‘This is nog only maar a pilotproject, Omni-concern will this concept worldwide uitrollen’