Geschiedenis is meestal de beschrijving van het onwenselijke,
menselijk misverstand en onvermogen, gebeurtenissen die beter
nooit hadden kunnen plaatsvinden. Geluk kent geen geschiedschrijving,
het laat geen sporen na. Geluk is net als gezond zijn zonder noemenswaardige kenmerken, het heeft aan zichzelf genoeg. De geschiedenis van een gelukkig volk
is een ongeschreven boek, er valt te weinig te melden.
Welzijn is de bijl aan de wortel van de geschiedkunde.
Daders schrijven geschiedenis door het doden van ‘de anderen’.
Gelukkigen gaan liever op in de vergetelheid, zij houden van hun eigen
dood alsof het hun enig kind is. Soms kunnen ze zich zelfs verheugen
in die wedergeboorte van het lichaamsloze.
De blik van de jager is wijds. Zo overziet hij het hele gebied.
Zijn oog merkt alleen datgene op wat beweegt.
Wat niet beweegt bestaat niet in het oog van de jager.

Wat is een gedachte anders dan denkbeeldige jeuk in het hoofd?
Sommige ideeën kriebelen echt hemeltergend leuk of irritant.
Dan probeert de geest zich daar te krabben met behulp van een ander idee,
hetgeen weer verse jeuk veroorzaakt. Een heel geestig verschijnsel.
De beste denksels, vaak vraagvormig, kietelen zo erg dat je er niet bij kan.
De hele geest krijgt dan de slappe lach. Het lijkt wel een neuronenfeest van oplichtingen, zo feeëriek. Je kunt niet eens krabben met een andere gedachte want het is nergens niet.  De hersenen liggen daarna lam en vredig bij te komen van de stuip. Neem de jeuk serieus, dat geeft de beste lach.

Laten we even terugblikken op jouw jaar waarin je de concurrentie het nakijken hebt gegeven, hoe kijk jij daar nu zelf tegenaan of beter gezegd: op terug?

Ten eerste: ik kijk altijd vooruit…nooit terug, maar je moet hard trainen om geen verkeerde fouten te maken, en zodra je moe wordt van fouten voorkomen doe je iets goed fout, dus moet je die overconcentratie wel ontspannen performen.

Natuurlijk, maar je kunt ook de juiste fout maken op het goede moment, het is allemaal psychologisch spel, maar hoe geef je ze het nakijken?

Kijk luister, als jij de tegenpartij kunt laten winnen, dan heb jij absolute macht over het spel….daarbij, iets kan alleen slagen wanneer het succes heeft….dus je moet de tegenstander voor je laten werken, door hem met één nul voor te laten staan zal hij aandachtstechnisch verslappen en dan sla je toe…twee nul kan ook nog, maar drie nul wordt tricky.

Ja, dus het geheim zit hem in het falen om te verliezen…?

Inderdaad, succes is feitelijk niets anders dan er langdurig maar niet in slagen om te falen…door de omstandigheden uit te schakelen kun je altijd winnen, eigenlijk versla je de omstandigheden…dankzij de juiste tegenslagen te incasseren kun je een effectieve strategie ontwikkelen…het beste plan is je vooraf voornemen om elke moment je strategie aan te passen…

En je coach…is dat een vaste toegevoegde waarde binnen jouw crew?

Ach, het kan geen kwaad en als het ook nog helpt dan is dat beter dan dat het niet helpt en nergens goed voor is.

Volksstammen jagen geluk en vrijheid na omdat ze niet weten wat geluk is.
Dat maakt ze zo onvrij en vatbaar voor manipulatie. Onzekerheid is in de
perceptie van de zoeker dat wat vermeden moet worden om gelukkig te worden.
Wat is er heerlijker dan een autoriteit die zegt wat je moet doen en die je belooft
jou dat te leveren waardoor je gelukkig wordt? De levende werkelijkheid is dat
er geen gebruiksaanwijzing is voor het leven en dat er geen autoriteit buiten jou is
die kan vertellen wat goed leven is. Een ‘users manual’ vernietigt onmiddellijk het
vrij zijn, net als handleeskunde die aan jou voorspelt hoe je leven zal verlopen.
Vrijheid is onzekerheid, het is het vrij zijn van welk concept dan ook, inclusief het concept vrijheid. Gelukkig zijn weet niet wat geluk is, geluk kent geen tweede.
Vrij zijn wil ook zeggen dat er geen zoeker is die een strategie volgt om te krijgen wat ze nodig denkt te hebben. Er is alleen nog vinden. Dat er geen zoeker is wordt gevonden.

Het volgende heb ik ook maar van horen zeggen, dus pin mij hier gerust op vast:
Slechts 0,00001 procent van materie bestaat uit ‘vaste, tastbare’ stof.
De rest, 99,9999 %, bestaat uit leegte. Hoe vast dat ‘vaste bestanddeel’ is is nogal relatief. Vaststellen of het een golf of een deeltje is blijkt al lastig. Hoe tastbaar deze quanta zijn is letterlijk ongrijpbaar.
Om de kleinste metingen te doen is de grootste meetapparatuur nodig. CERN in Genève heeft het grootste meetapparaat. 3000 mensen werken daar permanent aan het meten van vrijwel niets. Er ligt daar een holle donut met een doorsnede van 27 kilometer onder de grond, als een metrotunnel.
Niemand heeft deze veronderstelde deeltjes ooit zelf gezien laat staan vastgehouden.
De hand die zo’n quant zou willen pakken bestaat zelf uit quantumleegte net als de geest die het onderzoekt. Het is de meest onnatuurlijke omgeving ooit om de kleinste ‘bouwsteen’ van de natuur te detecteren.
Het zou mij niet verbazen als de natuur daar ook heel onnatuurlijk op reageert en de meest bizarre fantasiedeeltjes produceert. Waarom? Voor de grap en deels uit verveling. Wat zou jij doen als eenzaam kleinste deeltje, gedwongen om een enkele reis te nemen met de circulaire metro en dan te botsen met een ander? Ik zou heel creatief worden. Wat heb ik te verliezen? Niets?
Niets genereert meer creativiteit dan leegte.

Het onmogelijke staat het mogelijke nooit in de weg, integendeel. Het onmogelijke is juist de mal die alles vorm geeft, door in de weg te staan bepaalt beperking de vorm. Dat klinkt heel dwingend en dat is het ook. Het onmogelijke geeft ons bestaan vorm. En stel dat je die beperkende mal zat bent…laat die mal dan leeg…Wie zegt dat je alles moet opvullen, ben je mal.

Verbeelding lijkt soms een luxe verschijnsel. De oermens had weinig verbeelding nodig. Het dagelijks leven was al enerverend genoeg. ‘Never a dull moment’ ,overgeleverd aan moeder natuur. Overlevingsstrategie van vechten of vluchten was dagelijkse kost. De tegenwoordige overmaat aan verbeelding, denk aan alle films, beeldende kunst, romans, games lijkt wel het gebrek aan directe levende ervaring te willen compenseren. Nooit was het in onze ‘eerste wereld’ zo veilig? Nooit waren we zo rijk en doorvoed, nooit werden we ouder, nooit hadden we meer vrije tijd om ons in te vervelen. Zwelgen mensen daarom zo graag in thrillers, detectives, drama, gewelddadige games? Flauwe cult?
Wie dagelijks onzekerheid en doodsangst ervaart, wie moet vechten en doden om te blijven bestaan voelt zich natuurlijk levendiger dan achter een scherm in een kantoorflat, hoog en droog. Zou het dit luxe-probleem zijn, het gebrek aan avontuur zijn waardoor de verbeelding zo overprikkeld is geraakt? Verlangen naar gevaar?
De schrijver met een gelukkige jeugd heeft veel verbeelding nodig om zich een inktzwart verleden aan te meten teneinde zijn autobiografische roman van drama te voorzien. Zou cultuur een compensatie zijn voor het verlies van het natuurlijke leven, het verlies van een dierlijke staat van zijn? Beschaving lijkt zo gezien de geritualiseerde ontkenning van het naakte feit dat de mens een dier is…een beest dat zich wil uitleven. Het lijkt maar zo, deze tekst is niets anders dan verbeelding, vrij van betekenis.