Stel je voor als jonge monnik geboren op schoonste dak van de wereld,
wit als het derde Poolgebied. Je bent met hart en ziel toegewijd aan die
prachtige traditie van eeuwenlang geestelijk onderzoek, door alle domeinen heen.
Van het voorgeboortelijke tot voorbij de dood en daarna. Een enorm geschenk van een
natuurvolk aan de rest van de mensheid. Dat onderzoek heeft een psychologie voortgebracht die de westerse verre overtreft. Het geschenk wordt zorgvuldig genegeerd.
Je land wordt ingenomen, je taal wordt verboden, je cultuur vernietigd, je geestelijk leiders worden vervolgd als misdadigers, je kloosters worden gesloten. Geen enkel land op de wereld dat de moed heeft om de autonomie van jouw volk te erkennen.
Doet dat niet denken aan die andere natuurvolkeren die systematisch werden uitgemoord, de Noord- Amerikaanse indianen, de Australische Aboriginals?
Wat rest je dan, als geweldloosheid je heilige overtuiging is?
Je kunt niet vluchten of voortgaan als levende dode. Je kunt hooguit blijven waar je bent, je plek innemen en je laatste statement geven, de uiterste consequentie van de transcendente visie.

Je gaat zitten in het stof van het marktplein in lotushouding, je overgiet het lichaam met goedkope benzine, met een plastic weggooiaansteker steek je weloverwogen het lichaam aan als een nutteloos geworden voertuig. Je ziet het voertuig opgaan in vlammen, in vol bewust zijn.

Soms wacht je op straat op je vrouw die nog even, twee tellen, een boodschapje haalt. Daar sta je dan, samen met een jou onbekende beroemdheid eveneens wachtend. Je kunt hem niet thuisbrengen. Van een boek, een film, een programma…? Ongewild bestudeer je zijn schichtig ontwijkende blik. Het is alsof je een exotisch dier aan het determineren bent. Het dier voelt zich duidelijk niet op zijn gemak in de openbare ruimte. Het weet zich geen houding geven buiten het oog van de camera’s. Je kunt natuurlijk ook niet gaan vragen wie hij eigenlijk is, dat zou een belediging zijn voor zijn roemruchte reputatie. Velen zijn trouwens voornamelijk bekend vanwege hun beroemdheid. Ze zijn een wandelend merk, ongeacht voor welk product ze reklame maken. Heel gek en waarschijnlijk onterecht krijg je toch met zo’n dier te doen. Liefst zou je het dier vangen en met je verdovingsgeweer platleggen om het voorzichtig te vervoeren naar zijn vertrouwde biotoop, de televisiestudio waar alleen de fans komen, het applaus en de herkenningstune klinkt. Waar alle medewerkers mediagetraind zijn in de code van discrete bewondering.
Terwijl mijn gemijmer over roem wegebde zocht het dier plots toenadering en ging vlak voor mij staan en vroeg:
‘Mag ik u een onbeleefde vraag stellen…maar bent u het nu of niet, ik kan maar niet op uw naam komen?’
Ik schrok nogal dat het dier kon spreken en antwoordde:
‘Nee hoor, wees gerust, ik ben het niet!’
Gelukkig kwam mijn vrouw zojuist de winkel uit.
‘Met wie stond jij nou de hele tijd te praten’ ,vroeg ze, ‘ was dat niet…hoe heet-ie ook al weer, hij leek er anders sprekend op?’
Op de terugweg viel mij op hoeveel camera’s er in de straat hingen te kijken.