Wat zeg je?
Ja, of je worst lust!

Dat ene woord kon de hond in onmiddellijke vervoering brengen.
Zelfs als we het over onze vorst hadden die nog in de grond zat…
of over de koninklijke aardkorst.
Bij dat ene magische woord sprong de hond integraal in de verheugstand. Lengde je dat woord aan met ‘zoeken’, dan keek hij meteen verwilderd om zich heen…waar of ik het spul verstopt had? Niets leukers dan te zoeken. Alle lege doosjes werden bewaard om worst in te verpakken. Hij stond erbij en keek er naar. Vier of vijf doosjes, dichtgeplakt, dan ging hij vrijwillig de badkamer in. In afwachting tot ik de doosjes goed verstopt had. Dan volgde altijd weer die fantastische explosie van het hondzijn. Hij werd gek, zocht zich een slag in de rondte… Als de eerste buit gevonden was werd het doosje beestachtig verslonden, verheerlijkt likte hij z’n bek, op naar de volgende.
Vuurwerk kan mij niet zo boeien, maar van een exploderende hond bij het openen van de badkamerdeur zal ik nooit genoeg krijgen.

Men kan veel beweren over ‘het mysterie’. Bijvoorbeeld dat je er niets over kunt zeggen. Of dat ze in het geheel niet bestaat… een uitspraak waarmee de ontkenner zichzelf ontkent. De ontkenning zelf is een bewijs van aanwezigheid.
Alles wat men het mysterie toedicht is een beperking. Nooit zal zij zich verdedigen tegen valse of terechte aantijgingen, hoe goedbedoeld of cynisch ook. Zij zal hooguit instemmen bij wijze van ‘Ook!’ Zij stemt overal mee in. Ze beaamt alles. Wat is dan het mysterie? Zonder een woord te verspillen geeft ze een prachtig antwoord in de vorm dit leven zelf. Als alles wat er is nog geen afdoende antwoord is dan zal niets ooit bevredigend zijn voor ‘men’. Het mysterie van Ook.