Accoorden zijn vreemde planeten,
ze bestaan minimaal uit drie harmonen
die samen resoneren als symfonen.
Elk toonsymfoon fungeert als thuishaven.
Rond de drie harmonen zweven vier dissonen,
die elk moment kunnen oplossen in het accoord.
Klankgalactisch gezien speelt dit spel van golflengte
zich af door alle vierentwintig toondomeinen,
Twaalf grote en twaalf kleine, majeur en mineur.
Per harmoniversum zijn er zeven accoordplaneten
die zweven rond het thuisaccoord, lees moederplaneet.
Elk van de drie toon harmonen kan zich elk moment plots
verheffen of verlagen waardoor het planetaire symfoon
alle geklonken tonen migreert naar een ander toondomein.
Tot zover deze futiele maar al duizelingwekkende kosmos
van toonmogelijkheden. Uiteraard zijn er ook nog planeten
met vier, vijf, zes tot twaalf harmonen maar dat zou te ver
voeren. Dan kom je te dicht bij het zwarte gat waar tonen
nooit meer uit kunnen ontsnappen. Niet dat ik er iets van
snap, begrijp mij goed. Ik weet dat wat er speelt, het begin-
sel. Maar mysterie snap je niet; muziek heeft mij ontsnapt.

Goedemorgen, gaat u zitten…wat scheelt er aan?
Tja dokter ik vind het moeilijk om te vertellen…maar….
Ach, kom we zijn maar mensen en het zijn maar woorden…dus vertel..
Dokter, ik kan geen pianospelen.
Wat vervelend, last van uw handen?….reuma..artrose?
Nee hoor, niks mis met mijn handen.
Wat dan, iets neurologisch… sturingsproblemen?
Nee, niks mis mee, dat zeg ik, maar ik heb het nooit gekund?
Oh…maar heeft u wel een piano?
Nee, dat komt er ook nog bij!
Dus ook nooit les genomen?
Nee, natuurlijk niet, dat heeft geen zin zonder piano!
Dus u klaagt dat u iets niet kan terwijl u er nog nooit enige moeite voor hebt gedaan om het te leren, geen tijd hebt geïnvesteerd in oefenen…?
Nee, ik klaag niet…ik vertel u gewoon zoals het is.
Maar had u het dan graag gewild, pianospelen?
Nou…ja, ik had wel graag de wil gehad om het te kunnen.
Wat is het probleem dan?…ik had ook wel van alles willen willen, maar het wilde niet.
Daar zegt u wat, het wil gewoon niet.
Luistert u graag naar pianomuziek?
Nou, om eerlijk te zeggen niet, wat ik hoor bevalt mij niet!
Wat mankeert er dan aan, er is zoveel prachtigs?
Kan wel zijn, het klinkt mij een beetje te bekend in de oren, ik heb iets heel anders in mijn hoofd.

Het was je de laatste tijd al vaker opgevallen. Je was onopvallend geworden.
Plots was je je identiteit kwijt. Identiteit had je kennelijk in de ogen van anderen.
Je begroette bekende baasjes met hond….geen reactie, geen herkenning. Vervreemdende blik in de ogen. Zomaar. groeten was niet vanzelfsprekend hier in de urbane zone ,dat deed men alleen op het platteland. Natuurlijk begreep je later pas dat je je identiteitsbewijs niet bij je had. Dat bewijs op vier pootjes. Die speurneus met bijpassende kwispelinrichting, fraai bekleed met rood bont. Je identiteit liep altijd los en leidde jou over straat en leidde een heel eigen geurleven. Wie of wat was je nu nog zonder dat levende bewijs?
Alsof je daar liep zonder vergunning? Je besloot om voortaan de jouw bekende honden te begroeten en het aangelijnde baasje nam je er gedoogmatig bij, die liep toch meestal op z’n scherm te loeren. Datzelfde baasje liep voorheen regelmatig leeg als de honden elkaar tegen het lijf liepen. Ongevraagd kreeg je dan van alles te horen, vertrouwelijkheden, intimiteiten. De mens bleef nu eenmaal een raar beestje.
Gelukkig heb ik mijn intimiteiten alleen met mijn hond gedeeld. Het was altijd heerlijk om bij hem leeg te lopen. Hij kon goed openbare geheimen bewaren.
Je zou uiteraard zo maar weer een identiteit kunnen aannemen. De asiels zaten vol.
Je zou hele roedels identiteiten adopteren als je herkend zou willen worden op straat.