Het was in de tijd dat de maanden zich kleedden met de dagen van de week. Oktober kwam zoals gewoonlijk laat thuis. Rillend hing hij zijn grijze maandag aan de kapstok om uit te druipen van slagregens. De dinsdag hing gladgestreken klaar voor de volgende dag, die was tenminste droog, al zat er wel nog een enorme vlek op de rug. Zijn vrouw Juni had het daggerecht in de warme oven laten staan. Dat deed ze altijd als hij late dienst had en zij alvast naar bed ging.
Ze hadden elkaar ooit bij de de verjaardag van Augustus ontmoet, Juni had die avond
een oogverblindende zaterdag aan. Oktober was meteen betoverd geweest door haar verschijning. Hij had zich geschaamd voor de versleten woensdag die hij al dagenlang afdroeg.
In die tijd had hij geen geld om zich een degelijke donderdag te kunnen veroorloven. Hun dochter Juli had vorig jaar een kleinkind Mei gebaard. Vreemd genoeg had Juli niets over haar zwangerschap verteld noch over de toekomstige vader, Maart of was het September? Onverwacht stond Juli op hun stoep met de kleine Mei, om te vertellen dat ze grootouders waren geworden. Ze waren dolblij en wilden meteen weten wie de dader was.
Juli kon het niet over haar lippen krijgen dus loog ze dat het waarschijnlijk Februari of November was geweest, April kon ook nog.
Het interesseerde Juli niets wie de vader was, ze wilde gewoon een kind voor zichzelf.
Ze wilde Mei alleen opvoeden. Op papier had ze een vader gehad maar Oktober was nooit thuis geweest. Hij was een vreemde die ze vagelijk van gezicht kende.
Toen Oktober dat ontkende had ze uit woede haar bord eten tegen zijn jas aangesmeten. “Ja, loop maar weer weg!’ had ze hem aangespoord.
Juni had de dinsdag samen met de vrijdag extra heet gewassen. De vlek op de rug was eruit, maar de vrijdag was gekrompen.
Die dag zat hem niet lekker.

Wie zich niet voortplant is een uitstervende diersoort.
Er worden geen genen doorgegeven, geen talenten, geen ziektes, geen gewoontes, geen trauma’s, geen erfenis. Daar zitten ook voordelen aan. Geboren worden is niet altijd een zegen. Het nirvana van het ongeborene heeft genoeg aan zichzelf.

Een dier zal er geen gedachte aan wijden dat hij de laatste van zijn soort is. Alleen de natuurbeschermer huilt krokodillentranen om het laatste exemplaar.
Hij is in staat om het dier te vangen en het te onderwerpen aan een fokprogramma. Dierentuinen lenen zich daar helaas voor.
In plaats van de leefruimte buiten de hekken te beschermen richten ze zich op het individuele dier. Niet zelden sterft het laatste exemplaar achter de tralies ver van zijn geboortegrond.
Een uitstervend mensdier doet er goed aan uit handen van de mensenredders te blijven. Sterven lijkt bijna het laatste natuurlijke domein te zijn in dit door technologie vergeven
tijdperk. Onze natuurlijke biotoop wordt stormenderwijs een technotoop. Alles wordt overwoekerd door het kunstmatige, het virtuele. Kunstmatige intelligentie is een potentiële dictatuur die ons leven zal dicteren. Exit scharrelmens. Afwijken van de norm zal er worden uitgefokt, ‘The computer says no!’

De uitstervende moet vechten voor het recht om op een natuurlijke wijze te mogen bezwijken.

Een betoverde tuin is onbeweeglijk. Ze ligt als verstard, in de stilste stand. Zodra de wind zucht begint ieder kruidje zich te roeren, elk blaadje, halmpje, takje wiegt zacht, verfijnd. Tot het echte waaien losgaat, de hele tuin danst nu in een grillige cadans. De tuin kleedt zich om tot een groene balzaal bezaaid met in vervoering dansende planten. Betovering is wakker gekust. Een tuin viert voortplantingslust.

In restaurant ‘Papil’ waart meesterkok Wasabi rond met zijn assistenten.
Als een chirurg in een witte overjas bedient hij elke klant persoonlijk. Het eerste restaurant zonder tafels, louter comfortabele stoelen met hoofdsteun.
De assistent houdt de bezoekende gastronoom een bord voor de mond waarop hij of zij zijn of haar tong kan neerleggen.
‘Probeer de tong te ontspannen en sluit de ogen’ fluistert de assistent bezwerend terwijl maestro Mitsuko zijn steriele injectiespuit krijgt aangereikt. In opperste concentratie geeft hij de inenting in het uiterste puntje van de rustende tong.
De definitieve culinaire ervaring is nu een feit, ver voorbij alle Michelin-sterren.
Het klinkt als pure sciencefiction maar het is dagelijkse praktijk in Reijkjavik.
Eten kauwen en doorslikken is een achterhaald concept, het gaat bij ‘Papil’ alleen nog maar om de smaak. Met zijn rondreizende smaaklaboratorium ontwikkelt Mitsuko Wasabi smaakserums volgens een ingenieus destillatieprocedé. Het revolutionaire is dat letterlijk alles als ingrediënt kan dienen: of het nu een antiek Perzisch tapijt is of een dode vulkaan, een Gazelle damesfiets, een Statenbijbel of een kamelenzwezerik…. alles kan tot een smaakessence worden gedestilleerd.
“Met dit soort wereldessences vertellen we een smakelijk verhaal aan de betreffende tong. Het geheim is dat de tong zelf als het ware inwendig gemarineerd wordt door smaakextract.” legt een assistent ons geduldig uit.
Hoewel een bezoek even duur is als een ziekenhuisopname is het restaurant al jaren tevoren volgeboekt.

“Honger is een ziekte die slechts tijdelijk genezen kan worden’ aldus de meester zelf.

Een injectie werkt gemiddeld drie dagen, de vierde dag snakt men naar een volgende inenting.