God werd er lang van verdacht een man met baard te zijn.
Natuurlijk is het de natuur die baart en openbaart.
Natuur baart,naast alles wat er is, uiteraard ook wel mannen met baarden, maar haar beste schepping is toch wel de uitvinder van het scheerapparaat.

Overbodige gedachten zoals hierboven zijn al vaker met afgeschoren haren vergeleken, pruikjes van taal waarmee de lezer zijn schedel kan verwarmen in deze kale winter. Taal als muts.

Twee stippen en een kruisje.

Tijd vliegt niet,
ze rolt naar alle kanten.

Het nu is een gaatje
precies in het midden

(the middle of now-here)

rolt de tijd in dit gaatje
dan licht ze stil op als immer.

(dit tijdloze ontwerp is te bestellen bij www.vanGeenenTimedesign.com)

We probeerden de boekwinkel te betreden.
Met ‘Wat komt u doen?’ hield hij ons staande.
Zijn gezicht leek het meest op een vissekom
waar twee waterige oogjes in rondzwommen,
als verdwaalde visjes die naar lucht hapten.
Achter zijn ogen zweefden denksels als zeewieren.
Onvoorbereid op deze ontologische levensvraag
keken wij met open mond naar de boekverkoper.
Ook wij waren vissen geworden, happend
verlangend naar spraakwater om vrij in te zwemmen.

Vissen lezen niet, ze worden aandachtig gelezen,
op aanwezigheid van graten, die geven verband
aan het weke leesvlees.