Je shopt wat rond
in je eigen prehistorie
ook al ben je niet meer
van steen of van gisteren.

Van moetende moderniteit
moet je weinig hebben want
fluks mee in de vaart der volkeren
was nooit echt ‘jouw ding’

Zo winkel je door de kring-
loop der dingen en merkt op dat
ze hier alle verzamelingen
al hebben, dat niemand
op jouw huisraad te wachten zit.

Zelf heb je ook niks
nodig, dat geboodschap
is slechts slechte gewoonte
een archaïsch residu
uit het Perm of Krijt

Onverrichterzake kom je thuis
in je leeggestolen huis

Je bent totaal uit de tijd

Kijk nou eens, wat ik hier heb:
een oneindig klein olifantje van taal…
slechts negen letters groot.

Zo vlak als het papier waarop
deze slurfdrager is geschreven,
zo plat als oostindische inkt.

Kijk nou eens goed, je ziet hem bijna
niet, weegt zo licht als je verbeelding.
Niets weegt lichter…

Ik noem hem zogenaamd: Taalfant,
daarmee roep ik hem zachtjes op
tot klankzaam bestaan.

(Hij blijkt bij nader inzien,
dit ter informatie, trouwens.
een vrouwtje dat zwanger )

Ze kan elk moment bevallen
van haar jong dat nog kleiner is,
vlakker…platter en lichter.

Zou ze na en tijdens het werpen
gaan trompetteren van pure opwinding
en opluchting…?

We zullen het meemaken of niet
zodra het zover is, binnen de grenzen
van ons voorstellingsvermogen.

Hoe verfijnd is bewust zijn van zoiets
faliekant kleins als deze Taalfant?
Zo dus…

Er werd middernachts aangebeld,
je verwachtte niemand op dit uur.
Het was dodelijke Ernst…

met zijn stropdas en zwarte aktetas.
die jou hier in je eigen deuropening
nietszeggend en tegelijk veelbetekenend aanstaarde.

Hij toonde zijn visitekaartje waarop stond:
‘Aan de deur wordt niet verkocht,
wij leveren ongevraagd en gratis aan huis’

Je trachtte hem nog af te wimpelen,
maar zijn voet zat al tussen de deur,
zijn mond neigde over naar jouw oor…

Of je hem wel serieus wilde nemen,
fluisterde hij, voor je eigen bestwil,
er stond immers nogal wat op het spel.

Je kon moeilijk zeggen
dat dat teveel gevraagd was
terwijl je kennelijk nogal bedremmeld
naar zijn te grote blote voeten keek.

Plots begon hij te bulderen,
‘t was maar ’n geintje.
Meneer kwam niet meer bij.

Onze goden werden weer eens
verzocht om voortaan alsnog
weer even te gaan bestaan

Nu echter weigerden ze
recalcitrant & unaniem,
liever blijvend anoniem

Zo schoon genoeg van alles
om gratis vanwege gulheid
intens te worden vervloekt

Ontdaan van doen deden
goden alsof ze nog nooit
geestig waren geweest

Alsof ze nooit eigengereid
deze tastbare grap zomaar
inéén hadden gebasteld

Kop op rups, je zult sterven
voor ‘t vlindergeluk
en dat valt best mee…
vernieling is bezieling…

Wat kijk je nu mottig en bedrukt,
je bezwaard gemoed kan heus geen kwaad,
dat houdt je verankerd in de vaste aard…
Je kon het maar te hoog in je bol krijgen….
en je schroeien aan de zon.

Kijk, vlinders in buiken zijn best leuk,
maar buiken gaan aan vlinders vooraf,
dus rups, kom op, vreet nu eerst wat
dure struiken kaal en verpop je
schijndood in deze of gene zijde.

En of het ooit zal fladderen?
Nou en of, wie weet…
als smetterling, als botervlaai?
als hapje voor een jonge gaai?

Hoe dan ook, vliegen zal het…
in elk geval als Psyche

In dit spiksplinterlichte lucide lab
ontwikkelen zich foto’s van allerziel
noodzakelijkerwijs overbelicht

ruimtemuren omhullen deze kamer,
geen sluitertijd, het zicht blijft open
niet voor de vorm, puur voor kleur

niemand te zien op deze afdruk,
die één ziel onthult als open deur
regenboogtinten, onthuld benul

elk beeld is in dit innerlijk licht

Voortdurend ben je
omhuld door één
verstrekkende omgeving
met zekere kenmerken
of kenmerken die ontbreken

zo al omgeven
ben jij alleen
het opmerkzame
van bovengenoemd
ruimtelijk vulsel

al wat omgeeft wijst naar
deze opmerkingsgave
als het ware
om te laten weten
dat het ergens om geeft

als een rups van licht
die tunnelt door
grenzeloze omgeving

dit weten is ragfijner
dan vlindervleugels
zwevend op inlichting

Er verschijnen veel problemen
gaandeweg…matige, halsstarrige,
leuke, uitdagende, slappe,
halfzachte, denkbeeldige,
de meesten verdwijnen gaandeweg…
Maar er zijn ook beste problemen,
zo sterk dat ze blijven.
Deze beste problemen zijn zo krachtig
dat ze niet zijn op te lossen.
Ze leiden je van het onverwoestbare,
naar de rand van het ravijn van het zijn
met de rug tegen de muur van stilte.

Als voldongen feit
dwingt ze de troubleshooter
om zelf op te lossen,
om opgenomen te worden
binnen haar ecologisch systeem.
Wie of wat blijft er dan nog over
om waar dan ook nog weer
een probleem van te maken?
De enige wijze om het mysterie
in te lijven is door zelf
te worden ingelijfd en
in mysterie te verblijven.