door het glazen plafond
zag ik beschoende voetstappen
schaduwwezens, lopend, staand
ik leek verzonken onder de bestaansgrond
de wezens leken ten hemel te varen
opstijgend in een dichte mist
eenmaal ontwaakt uit de dagdroom
probeerde ik het droombeeld te duiden
na enig gespeculeer kwam ik
tot de slotsom dat ik wakker ben
wonderlijk dat er talloze werelden
huizen in dit wakker zijn
in het vergiet ligt de oogst aan indrukken van het afgelopen jaar uit te lekken
samen met de onverteerde resten van voorgaande jaren
vocht sijpelt weg uit het vruchtvlees
het uitlekgewicht lekt zich lekker licht
de vruchten van het jaar worden ingemaakt als zoete herinnering
en bewaard voor de nog ongeleefde jaren in het verschiet
onverteerbare indrukken blijven liggen,
te mooi, te beschamend, te onherstelbaar
dankzij de gaten in het vergiet vergaten we,
vergoten we het grote vergeten
gaten in het vergiet worden gelukkig nooit gedicht
ze scheiden het tijdelijke van het blijvende
probeer maar eens het getuige-zijn te vergeten
keer op keer zul je getuige zijn van het eerste weten
de zin als boeksteun van de samenlezing
den beginne was zinloos & zinledig
zelfs een on-zin gaf geen teken van lezen
plots klonken klinkerklanken, leken tekens
letterlijk tot woorden geboren wezenswat is de zin van het lezen anders dan
verhaal halen in de taalschappij?tot bezinning komen in zinsverband?
zinspelend op de zinnen die zinnen strelen?nu heeft lezen in wezen geen zin meer
nodig als de zin door zijn is genezen
in Openlicht-museum NDSM
licht een kind te slapen
kunst licht op straat, als gunst
het licht er dun bovenop,
de kleuren op een paneel van echt roest
kunst weegt niks
zo licht
zo voor de hand
aanraken mag
’t licht er aan hoe je kijkt
’t licht aan jou, het licht in jou
