Auteur: openbaargeheim.
Wissen
Ik ontving een mobiel bericht:
“…Dit bericht is verwijderd!…”
Lees ik hier nu iets dat afwezig is?..,
vroeg het mij spookachtig af.
Even later keek ik nog een keer.
Het bericht was verdwenen.
Waar kan een bericht dat er niet is naartoe?
Naar het ‘onuitwisbare’…?
Hoe kan niets onuitwisbaar zijn?
Of kan juist alleen ‘Niets’ onuitwisbaar zijn?
Ik ging mij weer bezighouden met de ‘echte’
dagelijkse dingen, je kent ze wel:
al die tienduizend uitwisbare dingen
die houvast lijken te geven.
Raster
Ooit uitgestrekt weilandschap,
hoogspanningskabelloos.
Alle wegen waren nog weg,
één grazige zee tot aan de horizon.
Nu lijkt de leegte klaarlicht ontvreemd,
door wolkenkrabbers gegijzeld.
Vrij hemelruim ingekamerd.
Beton bloesemt afgemeten en grijs.
Onverkavelde geesten grazen zich
een weg tussen de tegelrichels,
ze knagen mazen in het raster,
zonderen zich uit op deze regels.
Echter
Velen vinden leven een zware klus.
Ze hebben hoge eisen en geen geduld.
Jouw kinderhart is echter gauw gevuld.
Je bent al zo blij met een mooie mus.
Vers van het Veld
Lijm
Een alleen gelaten knoopsgat,
vijf losse gaatjes van een oude leren riem,
verdwenen ruimte in de volgepropte koffer,
de tochtende kier in het raamkozijn.
Een uitgegluurd sleutelgat,
de okselholte van een boomtak
waaronder het verlaten spechtennest
samen met welke vergeten herinnering?
Met het afwezige aanwezige als lijm
kleeft deze verzameling bijéén
tot een kaal verhaal van geen.
Gebrom
Als Nirvanees slaat hij natuurlijk nog geen bromvlieg dood.
Uiterst behoedzaam vangt hij met veel moeite de ronkende stoorzender in een glaasje.
Bij het open raam laat hij hem monkelend los:
‘Zo en nu wegwezen…met je Boeddha-natuur!’
Smeltwater
Scheppen is je nu herinneren wat er in de toekomst al gebeurd is.
Verbeelding herinnert zich liefst het onmogelijke.
Het onmogelijke is een ijsschots in de zee van mogelijkheden.
Steeds als je erop klautert breekt het randje af en blijkt het dus mogelijk.
Het smelten duurt soms alleen even.